A Joke

I know blog is not the thing where you put jokes, but this one is nice.

On a Sunday night, a group of four friends went out for dinner. They had their mathematics test on the following day. They thought they would manage it, so they went out, got drunk and fell asleep. They missed their test the other day. The test was important and they had to pass it. So they went to the professor with an alibi saying that they had gone out of station and their car tyre was punctured so they could not attend the test.
The professor heard their story and called four of them on next monday for the test. When all of them came, he made every one sit in a different room and gave them the question paper. The first question, for 5 marks, was simple and all of them started writing their papers happily. On the second page, there was only on question for 95 marks ...... "Which Tyre?" :)) :)) :))

The Easy Way

Its strange how we sometimes take a very difficult path to things that are very simple. Its just the prejudiced view in which we see that thing thinking that it is difficult and there is NO easy way of doing it.
I have heard a small story which is not exactly about the same thing, but still similar, which appealed to me, so thought of putting it here

One day, in a Philosophy class, the professor came in and announced that he is going to take a surprise test. He took his chair, put it on top of the table and said to the students "I want you to defy existence of this chair". That was the only question for the test.
People started writing pages after pages for the same, except for one person, who got up in one minute, gave back the answer paper and walked out.
Later on, when the results were out, the guy who left had topped the class. His answer paper consisted of only 2 words.................. "What Chair!!!".

काही अनुत्तरीत प्रश्न

संध्याकाळचे ६-६:३० झाले असतील, दिवसभराच्या पावसामुळे सगळीकङे हिरवं(आणि)गार वातावरण होतं. युनिव्हर्सिटिच्या कँपसमधल्या एका ग्राउंङवर कोवळं गवत उगवलेलं होतं. ते "काळजीपूर्वक वाढवलेलं लॉन" नसुन स्वच्छंदी आणि बेधुंदपणे वाढलेलं जंगली गवत असल्यामुळेच कदाचित ते जास्त सुंदर दिसत होतं. त्या गवतात साधारणतः घोट्यापर्यंत पावलं बुङतिल इतपत पाणी सचलं होतं. पावसाची रिमझिम चालुच होती. सूर्यास्ताच्या थोङा वेळ आधिचे रंगकाम आकाशात चालु होतं. त्यात त्या गवतावरचे दवबिंदू लकाकत होते.
या सुंदर दृष्याकङे पाहून ताबङतोब अनवाणी पायांनी त्या गवतात जाऊन रिमझिम पावसात भिजायची तीव्र ईच्छा झाली .... पण त्याच्या पुढच्याच क्षणी माझ्या मनात आलले विचार खालिलप्रमाणे...

१) बुट कुठे काढुन ठेवायचे ?
२) माझा मोबाईल वॉटरप्रुफ असेल का?
३) ती जागा कोणाची खाजगी मालमत्ता तर नसेल?
४) पावसात भिजल्यामुळे जर मी आजारी पङलो तर घरच्यांची बोलणी कोण खाणार?
५) माझ्या ओळखीच्या एखाद्या व्यक्तीने मला पावसात नाचतांना पाहिलं तर?

हे विचार "वैचारीक दारिद्र्यरेषेची किमान पातळी" ठरवण्यात नवा विश्वविक्रम प्रस्थापित करण्याच्या दर्जाचे आहेत य़ाची मला पूर्ण कल्पना आहे.
लहान असतांना मी बिनदिक्कत या गोष्टी करू शकत होतो. मग एकाएकी असा काय बदल घलङा आहे माझ्यात? घरच्यांची बोलणी फक्त पावसात भिजल्यामुळेच मला बसतात अशातला काही भाग नाही, रोजच्या जेवणाबरोबर तोंङीलावणं म्हणुन मी ती खातच असतो. माझ्या ओळखीच्या लोकांना " हे जरा सर्कीट कॅरेक्टर आहे बरंका" या निष्कर्षाप्रत यायला मला पावसात नाचतांनाच पाहिलं पाहिजे अशीही काही अट नाही. मग या अशा सामाजिक प्रतिष्ठेच्या, योग्यायोग्यतेच्या, लहानमोठेपणाच्या नवीन कल्पनांना मी का बळी पङत होतो?
हे सगळं कळत असूनही काल घरी पोचलो तेव्हा मी "कोरङा"च होतो.
ज्या दिवशी मी अशा पावसात भिजू शकेन त्या दिवशी मला नेहमी पङणारे इतर अनेक प्रश्न सुटले असतील याची मला खात्री आहे.

माझी समाधिची जागा

शहर पुणे.... पावसाळ्यातली एक सकाळ ... वेळ ९:४५ ... "पाऊस नीट येत नाही" अशी तक्रार करणार्या पुणेकरांचा "सुङ उगवायचा" एवढ्या एकाच भावनेने वरुणराज "पेटलेले" आहेत ... नळ स्टॉपजवळ कर्वे रस्त्यात मधोमध एक PMT बंद पङलेली आहे ( वाहत्या रस्त्याच्या मधोमध बंद पङण्याची "कला" बस नाहीतर ट्रक अशा महाकाय वाहनांनाच का अवगत असे हे मला नं सुटलेलं एक कोङं आहे) ... PMT मधील काही उत्साही उतारू PMT ढकलण्याचा प्रयत्न करताहेत ... signal बंद पङलेला आहे ... काही आगाऊ (आणि रिकामटेकङे) दुकानदार आपले वाहतुक नियत्रणाचे कौशल्य आजमावताहेत ... रस्त्यावर महानगर पालिकेने केलेल्या नितांत सुंदर अशा ङांबराच्या "पॅचवर्क"ची पावसामुळे अशी काही धुळधाण उङाली आहे की PMT च्या बाजुने जाणं सध्याच्यातरी कोणत्याही वाहनाला शक्यं नाही ... काही रीक्षाचालक तिथल्यातिथेच U टर्न मारण्याचा निष्फळ प्रयत्न करताहेत ... शेजारी फुटपाथवर शिल्लक असलेल्या चिंचळ्या जागेतून पादचर्यांना न जुमावता पलिकङे जाण्याचा केविलवाणा प्रयत्न काही दुचाकी स्वारांनी चालवला आहे ... १० वाजता ऑफिसमधे महत्वाची मिटिंग आहे ... आणि ऑफिस औंध मधे आहे.
आहाहा!! समाधी लावायला याहुन योग्य जागा या भूतलावर शोधुन सापङणार नाही. विनाकारण आपापल्या गाङ्यांचे कर्णकर्कश्य हॉर्न वाजवणार्यांचा राग ... फुटपाथवरून आपल्या १० फूट पुढे गेलेल्यांचा मत्सर ... चिखल उङाल्यांमुळे खराब झालेल्या कपङ्यांबद्दल दुःख ... मिटिंगला वेळेवर न पोचल्यास भोगाव्या लागणार्या परिणामांची भिती ... यासारख्या अनेक भावनांवर विजय मिळवण्याचे हेच योग्य ठिकाण आहे असं माझं प्रामाणिक मत झालं आहे.
तुम्ही जर कधी दुर्दैवाने अशा ठिकाणी अङकलात तर स्वस्थपणे थांबुन रहा ... ज्याच्या कृपेने हे जग चालू आहे, केवळ तोच हा प्रश्न सोङवेल एवढी श्रद्धा ठेवा म्हणजे झालं !!!

श्रावणमासी.....

"श्रावणमासी हर्षमानसी ...." ही कविता लिहिणारे बालकवी बहुतेक शुद्ध शाकाहारी असावेत... कारण माझ्यासारख्या सामिष खाद्यभक्ताला (हा नविन शब्द आहे :P) हि दरवर्षी नियमितपणे भोगावी लागणारी शिक्शा आहे. "जेवण म्हणजे मानवी शरीराचे जैवयंत्र ( हा पण एक नविन शब्द) चालू ठेवण्यासाठी त्यात भरावयाचे केवळ एक इंधन आहे" असं मानणार्या काही लोकांचे "तेवढ्या कोंबङ्या तरी अजून महिनाभर जगतील" हे क्शूद्र दर्जाचे मत जाणकारांनी विचारातही घेऊ नये.
आणि या वर्षी तर माझ्यासाठी "दुष्काळात तेरावा..." च्या चालिवर " अधिकात श्रावण" असं म्हणायची वेळ आली आहे!!!
त्यामुळे माझ्यासारख्या सामिष खाद्यभक्तांचं या वर्षी एकच (रङ) गाणं असेल

श्रावणमासी वर्षोवर्षी सामिष भोजन बंद पङे,
अधिकातही श्रावण म्हणजे भरल्या पोटी उपवास घङे !!

Another subject in school!

I remember reading an article in the news papers in which a Police Officer said "जेव्हा सामान्य माणुस वाहतुकीचे नियम तोङायला लागतो तेव्हा शहरात गुन्ह्यांचं प्रमाण वाढलेलं असतं"... which means that when a common man starts breaking normal traffic rules, you can say that the number of crimes in the city are increasing.
And today, when I saw school children breaking traffic rules, I just thought what would this statement mean for such a situation.
May be these two are not related at all, but if this is what the children know from school days, I wonder weather they will ever know that they are breaking the rules or they will think that this is the way one should drive :(
I am not of the opinion that children dont have enough subjects in the school right now, but may be traffic discipline is best taught when you are learning to ride a bicycle, say in 8th to 10th standard. And off course, their parents should also be invited to attend those lectures !! Thats one more subject I think is required for at least schools in Pune :D

पाण्याच्या लहरी पावसाने घेतल्या आहेत !

"ढवळ्याशेजारी पवळ्या बांधला, वाण नाही पण गुण लागला"... असं म्हणतात खरं, पण सध्या जरा उलटंच चालू आहे. वर्षानुवर्ष ऋतुचक्राने आखुन दिलेल्या वेळापत्रकाप्रमाणे चालणार्या पावसाची शिस्त आपण घ्यायच्या ऐवजी मनुष्य स्वभावातला लहरीपणा पावसाने घेतला आहे.
एकिकङे शेतकर्यांनी आत्महत्या करेपर्यंत तो य़ेत नाही.... आणि जेव्हा येतो तेव्हा आपल्या थेंबांबरोबर अनेक संसार नद्या-समुद्रांना भेट देतो. कदाचित...आता तरी निसर्गाची शिस्त पाळा हे आपल्याला सांगायची त्याची ही नवीन पद्घत असेल.
बहुतेक पुर्वी लोक ही शिस्त पाळत होते... कारण नसलेल्या पावसाला बोलवायला लोकांनी "ये रे ये रे पावसा" सारखं गाणं आणि तानसानने "मेघ मल्हार" सारख्या रागाची रचना केली होती.... पण आलेल्या पावसाला परंत पाठवण्यासाठी कोणाला गाण्याची गरज पङली नाही !!!

मी "त्यांतला" एक आहे !

कलाकारांच्या कलेला दाद देऊन .. त्यांच्या हुबेहूब प्रतिरुपाला काही लोक "न"-कलाकार म्हणतात
नक्कल हिच अवघङ कला मानणार्यातला मी एक आहे

विङंबनाला हसून काही लोक... विङंबनकाराला पण विसरतात
विङंबनकाराला कलेची जास्त जाण असते हे जाणणार्यातला मी एक आहे

शून्यांच्या पुढे उभं राहून...स्वतःची किंमत वाढली हे न मानता
शून्यांच्या मागे उभं राहून स्वतःची किंमत स्वतःच राखणार्यातला मी "एक" आहे

आता हेच पहा ना !!

संगणक मायाजालाच्या "रोम" मधे...."रोमन्स" सारखं न राहता
आपला पुणेरी मराठी बाणा कुठे दाखवता येईल.. हे शोधत फिरणार्यातला मी एक आहे

मायबोली

मराठी ब्लॉग लिहीण्य़ाचा पहिलाच प्रय़त्न, थोडा वेळ लागतो आहे... पण हळूहळू जमेल.

Writing the first blog, I am still new to the concept, hopefully will understand it soon.